NIPTE NEDERLAAG VAN V2 TEGEN HEERLEN 1

Op een druilerige zondagmiddag, “schaakweer” zei John, traden we aan voor onze uitwedstrijd tegen Heerlen 1. Op een vraag van Tom over hun opstelling, antwoordde teamleider Dennis van de Burgt: “Niet het allersterkste team, maar we doen ons best.”

Even na enen werd in het kleine zaaltje – net genoeg plaats voor zes borden – begonnen. Bert had op de gang nog een versnapering gezet, hij had zaterdag bij de Sligro een meter banketstaaf gekregen. Na afloop bleven voor ons letterlijk en figuurlijk alleen de kruimels over…

Om drie uur ongeveer kwam ik Roger op de gang tegen: “Tom heeft verloren” klonk het terneergeslagen. In het lokaal aangekomen trof ik Tom nog wat beduusd aan. Zijn verslag van de partij:

Ik speelde met zwart tegen een onbekende tegenstander uit Hongarije. De openingszetten kwamen zeer snel achter elkaar op het bord. Vanaf zet 15 speelde wit verschillende keren niet de meest optimale zet en kon ik geleidelijk mijn stelling steeds verder verbeteren (volgens de engine -2.64).  Helaas overzag ik op zet 24 een laatste truc van mijn tegenstander en mat in 3 was plots niet meer te voorkomen. Verliezen zal nooit wennen, maar als je weet dat je een dijk van een partij gespeeld hebt…Dat was dus even flink slikken toen ik mijn tegenstander de hand reikte. Mijn opponent kon alleen maar antwoorden: “I was lucky today”.

Maarten-Jan en zijn sterke Duitse tegenstander maakten geen fouten en kwamen remise overeen. Ook bij John en Roger kwam even later een remise uit de bus, al was het bij de partij van Roger wel wat op en neer gegaan. Ook zijn verslag staat hieronder.  

Na een zet of 10 stond ik met zwart tegen Marcel van Haren al slecht in een variant van het London systeem die ik niet kende. Maar wit wist zijn voordeel niet te verzilveren en tien zetten later stond het weer ongeveer gelijk. Toen ik het eindspel met dubbele torens te krampachtig richting remise probeerde te sturen kreeg wit weer groot voordeel, maar even later kreeg ik de remise definitief in de schoot geworpen. Een partij om snel te vergeten.

Ik had erop gerekend tegen Dennis te spelen; drie jaar geleden won ik tegen hem, het jaar daarna was hij de winnaar. Dus nu was het weer mijn beurt😊.

Hij opent meestal met 1 Pc3. Van Geet schrijft in zijn boekje over deze variant: wit wil Lc4 spelen omdat de zwarte pion al op d4 staat en hij een veelbelovende samenwerking voorziet tussen de loper en het paard op g3. Dit wilde ik tegengaan en ik vond een partij met 3. … e5  en 4. … Le6. Dit kwam inderdaad op het bord. Hierna begon mijn tegenstander wat langer na te denken, dat voelde als een eerste succesje. Ook ik gebruikte veel bedenktijd: na zo’n twee en een half uur zag ik dat bij het bord naast ons pas 20 zetten gespeeld waren, maar toen ik op mijn eigen notatieformulier keek waren dat er maar 15!

Rond zet 25 kreeg ik een remiseaanbod, wat ik, mede gezien de stand in de wedstrijd, niet aannam. Omdat ik niet goed verder kwam besloot ik mijn toren via e5 naar de g-lijn te brengen. De ontknoping kwam weer eens vlak na de tijdnoodfase (zie het fragment).

Na wits zet 42. Txf2  zag ik een valstrik. Alleen ik moest wel nog een zet doen. Na Kd7 gaat de combinatie niet op; b6 leek wel een plausibele keuze, maar ik dacht dat wit in dat geval wel iets als Df4 zou spelen, zeker gezien de ongedekte toren op g3. Dus het werd 42…h4. Nu werd het spannend. Even waande ik me een roofdier dat doodstil ligt te wachten om zijn prooi te bespringen. Nog was hij aan het denken, langzaam zag ik zijn hand naar de toren gaan; en ja … hij plantte hem op f6:  HAP! razendsnel sloeg ik hem er af. Even dacht ik dat mijn tegenstander van schrik meteen zou opgeven, maar nee, net als in de natuur gaf hij zich niet zonder slag of stoot gewonnen. Na een paar minuten antwoordde hij met 44. Da5.      

Nu was het mijn beurt om na te denken. Kon ik hem meteen mat zetten? Nee, leek me. Toen maar naar de verdediging gekeken, gelukkig gezien dat Dc7 een rampzalige keuze was. Nog een aantal zetten bekeken, nee ik kon niet echt een manier vinden om het gevaar te bezweren. Nog eens naar de aanval gekeken en weer terug naar de verdediging; ik zag het niet. Toen maar de knoop door gehakt met 45…Txg2+ in de hoop dat dame en paard de klus wel konden klaren.  

En dat lukte, na twaalf schaakjes  – onderweg werden nog enkele pionnetjes opgeruimd – ontstond de slotstelling met de paardvork. Roger, die de hele slotfase geboeid had zitten kijken, was de eerste die me met deze mooie overwinning feliciteerde.   

Even later stonden er wel 8 man te kijken naar de slotfase bij bord 6. Na mijn overwinning heerste er euforie in ons kamp, het leek erop dat we toch nog een gelijkspel uit het vuur zouden slepen. Bert was als laatste nog aan het spelen. Ook zijn verslag staat hieronder.

Ik schaak graag tegen Heerlen 1, lekker dichtbij huis en rond A Gene Beck is altijd wel wat te zien, met deze keer onze eigen Max Alvarez in actie op het voetbalveld. De meeste spelers van Heerlen 1 ken ik wel, maar mijn tegenstander was een voor mij onbekende Duitser, dus begon ik mijn partij heel rustig, om een beetje af te tasten wat voor vlees ik in de kuip had. Ik speelde mijn Engelse opening, in de 4-paardenvariant en inderdaad, het werd een rustige partij. Normaal ben ik degene die lang nadenkt, maar dit keer nam mijn tegenstander veel tijd, waardoor ik tussendoor ook wat van het voetballen kon zien. De partij ging helemaal gelijk op, althans volgens ChessBase. En daar was ik wel tevreden over, mijn tegenstander had tenslotte 140 ELO-punten meer. Mijn partij duurde lang, heel lang en inmiddels waren alle anderen klaar en stond het gelijk. Dus begon ik remise aan te bieden, meerdere keren, maar mijn tegenstander wilde daar helaas niet aan. En toen bleek, met elk nog 3 pionnen en een witte loper op het bord, dat hij meer duurvermogen had dan ik, want na ruim 4 uur begon het toch te kantelen, een onnauwkeurigheid van mijn kant en toen was het gedaan. balen, want onnodig, zo bleek in het snelle naspelen achteraf en ook bij de analyse thuis. Maar ja, dat is achteraf. Jammer voor het team, maar eerlijk gezegd heb ik die middag best lekker geschaakt.

Jammer! Net een gelijkspel gemist.

Schaken kan heel mooi zijn, maar ook wreed.

Heerlen 1	Rating	–	Voerendaal 2	Rating	Ronde 2
Meirick, I. (Ingo)	2107	–	Oosterman, M.J. (Maarten-Jan)	1972	½ – ½
Haren van, M.A.R. (Marcel)	2056	–	Hünen, R.W.G. (Roger)	1941	½ – ½
Bodelier, J.P. (Jean)	1878	–	Heuts, J.H.E. (John)	1938	½ – ½
Soros, G.M. (Gabor)	1973	–	Vrouenraets, T.J.M. (Tom)	1899	1 – 0
Haverkamp, K.K. (Klaus)	1921	–	Bomhoff, B.J. (Bert)	1780	1 – 0
Burgt van der, D. (Dennis)	1843	–	Lipperts, F.A.S. (Frans)	1772	0 – 1
Gemiddelde Rating:	1963	–	Gemiddelde Rating:	1884	3½-2½